Annelik bence kadına verilen en güzel hediye.Çocuklar annenin  gözü,kalbi,nefesi,düşüncesi kısaca her şeyi oluyor.İyi ki varsınız canım çocuklarım...

"Üfleme bana anneciğim,korkuyorum

Dua edip edip geceleri

Hastayım ama ne kadar güzel

Gidiyor yüzer gibi vücudumun bir yeri..."

Duyarlı,derin bir deniz,belki de gökyüzüdür çocuk...

Kuşkusuz öyledir,arı-duru ve özgür bir gökyüzü...

    Mutlu yaşamak,oyun oynamak ve şarkı söylemek içindir çocuk yüreği...

Korkmak ve ağlamak için değil...Ölmek için hiç ama hiç değil...

Afrika`daki aç çocuğun acısını henüz unutmadan,Güneydoğu`daki,Bosna`daki ve daha kimbilir nerelerdeki çocuklar ölüyorlar...Üç yaşında,beş yaşında ya da yeni doğmuş bebekler ölüyorlar...Dünyaya gelirken sorulmamıştı onlara...Çiçek açan bir dal gibi "selam" demişlerdi dünyaya..Küçük ve kocaman birer yaşamdılar...Oysa o ne "Solan, solduran güller oldular...Ya da kıpkırmızı gelincik tarlaları..."

Anne ve babalar zaman zaman birbirlerine,bazen de çocuklarına yalan söylerler...Çocuk başlangıçta farketmez,belki..Ama hiç umulmadık bir zamanda yakalar gerçeği..."Neden yalan söyledin anne?..Babam kızar diye mi? Ben sana kızamam ki ama...Bana niçin yalan söyledin?.."Yıllar yılı:"Büyüklerle böyle konuşulmaz.Çocuklar da herşeye karışmaz."diye susturulurdu çocuklar...Artık çocuklar susmuyor...Yalanları farkedilen büyükler susku içindedirler belki...Belkide duygu perdelerini kapatıyorlar sımsıkı...Utanç belki de savunma..