ELLERİ CEBİNDE GİTMEK AŞKTAN

Ne kolay görünür
elleri cebinde gitmek aşktan
ıslıkların ezgisiyle silik, kalmaz kadarı yalnızlığın;
Istanbul’da güftesiz bir gece
gibi dolaşır sokaklarında bir sazende
gibi kaldırımlarda lambalara soyunuk raksı
iki elim ceplerimde gezinir yalın ayak yalnızlığın kadarı
haberli olmuş kara bulutların ikinci el aşklara mükellef şarkısı,
iki elim ceplerimde gezinir baksam
baksam, neden görünmez gibi durur insanlar
tel örgüsüyle göğüslere inip kalınca kösnül bir sancı
baksam; nedir, kuru dudaklarına gözyaşını siler aynaları?
Kadarı yok bu yalnızlığın, tüm dokunuşları cebimde
tek kalmış mezar taşlarında soğuk bir eğlencedir ürperme
sinsi karanlıktaki köşegenlere pısıvermiş çıplak ışıklar, pencerelere:
her ağız, bir tutam da olsa köz ambarı
göz koymuş boşluğunda oynaşan bir kıvılcımı
neden ateş almasam kurur sol yarımda bir yaprak?
İki elim ceplerimde kadarı yok bu yalnızlığın,
uyanınca gündüzün fenerleri son bulacak, bildiğim tüm yüzler
yanık bırakılacak sazende, ıslıkların fotoğrafında yorulacak mızraplar:
ırmaklardan bir bestedir, muskadır yanağıma
ceplerim, bırakmaz ellerimi; alışılmışa gebedir ıslaklıklar
sızıya rast getirilen bir tutkuya ateşler kurbandır yağmurla yanışlar,
neden salınır Istanbul, ince ıslık dolu gölgede;
buram buramdır da bestesiz, küfreder toprağın kokusu
ilk elden avuçlanmış ceplerim, aklanmaz ardımda sazende
nedir aşkı yazmasam kurur gibi durur, yalnızlığında bir yaprak!

M. Mustafa USLU